Άρης 0-0 Ηρακλής: Το ντέρμπι γύρισε, τα γκολ όχι

Δεκαπέντε χρόνια περίμενε η Θεσσαλονίκη να ξαναδεί Άρη και Ηρακλή απέναντι στη μεγάλη κατηγορία.

Το ντέρμπι επέστρεψε. Τα γκολ όχι.

Το 0-0 στο Κλεάνθης Βικελίδης αφήνει σαφώς πιο ικανοποιημένο τον Ηρακλή. Ο Άρης είχε τις φάσεις, ειδικά στο πρώτο μέρος, είχε την έδρα και είχε την ανάγκη να αντιδράσει μετά την ήττα από τον ΠΑΟΚ.

Δεν είχε το γκολ.

Και όταν σε ένα τέτοιο παιχνίδι αφήνεις τον αντίπαλο όρθιο για τόση ώρα, στο τέλος κινδυνεύεις ακόμη και να χάσεις.

Ο Άρης μπήκε για να τελειώσει νωρίς το ματς

Τα πρώτα 20 λεπτά ήταν σχεδόν μονόλογος.

Ο Γιαννιώτας σημάδεψε το δοκάρι μόλις στο 5ο λεπτό. Ο Μορόν απείλησε λίγο αργότερα, ενώ Καντεβέρε, Χόνγκλα και Ράτσιτς πρόσθεσαν διαδοχικές προσπάθειες.

Ο Ηρακλής δυσκολευόταν να βγει από την περιοχή του και ο Άρης έφτασε στις εννέα τελικές μέσα στο πρώτο εικοσάλεπτο.

Εδώ βρίσκεται και το πρώτο μεγάλο «αλλά» της βραδιάς.

Όταν πιέζεις τόσο πολύ έναν αντίπαλο και δεν παίρνεις τίποτα, του δίνεις χρόνο να καταλάβει ότι επιβίωσε από το χειρότερο κομμάτι του παιχνιδιού.

Αυτό ακριβώς συνέβη.

Η υπεροχή έγινε φλυαρία

Μετά το πρώτο κύμα, ο ρυθμός άρχισε να πέφτει.

Ο Ηρακλής έκλεισε καλύτερα τους χώρους, ο Άρης εξακολουθούσε να έχει περισσότερο από το παιχνίδι, αλλά η αίσθηση ότι το γκολ ερχόταν άρχισε σταδιακά να εξαφανίζεται.

Ο Μιχάλης Γρηγορίου είχε αλλάξει πολλά πρόσωπα σε σχέση με το προηγούμενο παιχνίδι και επέλεξε τον Καντεβέρε πίσω από τον Μορόν, ψάχνοντας περισσότερη παρουσία κοντά στην περιοχή.

Το σχέδιο παρήγαγε πίεση.

Δεν παρήγαγε αυτό που μετράει.

Και αυτό είναι πρόβλημα που δεν κρύβεται πίσω από κατοχές, τελικές ή καλά διαστήματα.

Ο Ηρακλής έφερε το παιχνίδι εκεί που ήθελε

Ο Ηρακλής δεν πήγε στο Βικελίδης για να ανοίξει το γήπεδο.

Η πρώτη δουλειά του ήταν ξεκάθαρη: να αντέξει στην πίεση του Άρη, να κρατήσει μικρές αποστάσεις και να μη δώσει χώρο ανάμεσα στις γραμμές.

Στην αρχή το έκανε με δυσκολία.

Όσο όμως περνούσε η ώρα, τόσο περισσότερο το 0-0 άρχισε να δουλεύει υπέρ του.

Στο δεύτερο μέρος ο Ηρακλής ήταν πιο συμπαγής, οι χώροι μειώθηκαν και ο Άρης δεν μπορούσε πλέον να δημιουργήσει με την ίδια συχνότητα.

Από ένα σημείο και μετά δεν έβλεπες μία ομάδα να πολιορκεί και μία να αντέχει.

Έβλεπες κανονικό ντέρμπι.

Και αυτό από μόνο του ήταν κέρδος για τον Ηρακλή.

Το 0-0 άρχισε να βαραίνει περισσότερο τον Άρη

Όσο περνούσαν τα λεπτά, το παιχνίδι άλλαζε ψυχολογία.

Ο Ηρακλής μπορούσε πλέον να περιμένει.

Ο Άρης έπρεπε να ψάξει το γκολ.

Αυτό σημαίνει ότι οι γηπεδούχοι άρχισαν να παίρνουν περισσότερα ρίσκα και κάθε χαμένη κατοχή είχε μεγαλύτερο βάρος.

Σε τέτοιες στιγμές φαίνεται αν μια ομάδα μπορεί να διατηρήσει καθαρό μυαλό.

Και ο Άρης δεν το έκανε πάντα.

Στο 74' ο Άρης παραλίγο να πληρώσει όλο τον λογαριασμό

Η μεγαλύτερη ειρωνεία της βραδιάς ήρθε στο 74ο λεπτό.

Ο Νιζέ έβγαλε εξαιρετική μπάλα από αριστερά και ο Μάρκες βρέθηκε στο απέναντι δοκάρι με την ευκαιρία να στείλει τον Ηρακλή μπροστά.

Δεν βρήκε σωστά την μπάλα.

Αν εκεί γινόταν το 0-1, ο Άρης θα είχε καταφέρει κάτι σχεδόν αδιανόητο με βάση το ξεκίνημα του αγώνα.

Να χάσει ένα ντέρμπι στο οποίο είχε δοκάρι και εννέα τελικές στα πρώτα 20 λεπτά.

Γλίτωσε το χειρότερο.

Δεν γλίτωσε όμως την απώλεια.

Το πρόβλημα δεν είναι μόνο ότι δεν μπήκε γκολ

Ένα 0-0 μπορεί να συμβεί.

Υπάρχουν βραδιές στις οποίες η μπάλα απλώς δεν μπαίνει.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι ο Άρης μπορεί να κρατήσει μόνο το δοκάρι και τις χαμένες ευκαιρίες.

Το μεγαλύτερο ζήτημα ήταν ότι η επιθετική ένταση του πρώτου μέρους δεν είχε συνέχεια.

Όταν ο Ηρακλής προσαρμόστηκε, ο Άρης δεν βρήκε αρκετές διαφορετικές λύσεις.

Δεν άλλαξε αρκετά τον τρόπο με τον οποίο επιτέθηκε.

Δεν ανάγκασε ξανά τον αντίπαλο να χάσει την ισορροπία του.

Και όσο το παιχνίδι πήγαινε προς το τέλος, τόσο περισσότερο έμοιαζε με ματς που μπορούσε απλώς να τελειώσει 0-0.

Ένας βαθμός σε τρία ντέρμπι λέει περισσότερα

Εδώ είναι το σημείο που πονάει πραγματικά τον Άρη.

Δεν είναι απλώς ότι δεν κέρδισε τον Ηρακλή.

Στα πρώτα μεγάλα παιχνίδια της σεζόν απέναντι σε ΑΕΚ, ΠΑΟΚ και Ηρακλή, ο απολογισμός είναι φτωχός.

Και όταν μια ομάδα θέλει να κοιτάξει ψηλά, τέτοια ματς δεν μπορούν να περνούν χωρίς βαθμούς.

Μπορείς να εξηγήσεις μία ήττα.

Μπορείς να δικαιολογήσεις ένα άσχημο βράδυ.

Όταν όμως αρχίζει να σχηματίζεται μοτίβο, η συζήτηση αλλάζει.

Ο Άρης πρέπει να αρχίσει να παίρνει τα παιχνίδια στα οποία η απόδοσή του τού δίνει την ευκαιρία να τα πάρει.

Αλλιώς οι ομάδες που βρίσκονται ψηλότερα θα ανοίγουν την απόσταση πολύ πριν φτάσουμε στα πραγματικά δύσκολα κομμάτια της σεζόν.

Οι αποδοκιμασίες είπαν όσα δεν είπε το σκορ

Το 0-0 δεν τελείωσε απλώς με το τελευταίο σφύριγμα.

Τελείωσε με αποδοκιμασίες.

Ο κόσμος του Άρη εξέφρασε έντονα τη δυσαρέσκειά του στα τελευταία λεπτά και μετά τη λήξη.

Και εδώ δεν χρειάζεται υπερβολή.

Η σεζόν είναι ακόμη στην αρχή.

Αλλά ακριβώς επειδή είναι στην αρχή, η ατμόσφαιρα έχει σημασία.

Ο Άρης μπαίνει στη διακοπή έχοντας χρόνο να δουλέψει.

Ταυτόχρονα όμως θα κουβαλά για μέρες ένα αποτέλεσμα που δεν του επιτρέπει να αισθανθεί καλά.

Η διακοπή έρχεται στην κατάλληλη στιγμή

Για τον Άρη, η διακοπή μπορεί να λειτουργήσει ως ευκαιρία επανεκκίνησης.

Υπάρχει χρόνος να διορθωθούν πράγματα στην επιθετική λειτουργία, να δουλευτούν καλύτερα οι αυτοματισμοί και κυρίως να καθαρίσει το μυαλό της ομάδας.

Γιατί το ζήτημα δεν είναι μόνο να δημιουργεί φάσεις.

Είναι να ξέρει τι κάνει όταν το πρώτο πλάνο δεν λειτουργεί.

Αυτό ακριβώς δεν κατάφερε να λύσει απέναντι στον Ηρακλή.

Ο Ηρακλής πήρε κάτι περισσότερο από έναν βαθμό

Για τον Ηρακλή η ανάγνωση είναι τελείως διαφορετική.

Επέστρεψε σε ένα ντέρμπι που έλειπε 15 χρόνια από τη Super League, άντεξε σε μια πολύ δύσκολη αρχή και έφυγε όρθιος από το Βικελίδης.

Ο βαθμός έχει αξία.

Η εικόνα του δεύτερου μέρους ίσως έχει μεγαλύτερη.

Η ομάδα έδειξε ότι μπορεί να προσαρμοστεί μέσα στο παιχνίδι και ότι, όταν περάσει η πρώτη πίεση, έχει την πειθαρχία να κάνει τον αντίπαλο να δυσφορήσει.

Και στο τέλος είχε ακόμη και τη φάση που θα μπορούσε να της δώσει ολόκληρο το ματς.

Αυτό για μια ομάδα που προσπαθεί να χτίσει αυτοπεποίθηση στη μεγάλη κατηγορία είναι σημαντικό.

Τι πρέπει να κρατήσει ο Άρης από το ντέρμπι

Ο Άρης δεν χρειάζεται να πετάξει στα σκουπίδια το πρώτο εικοσάλεπτο.

Ήταν καλό.

Χρειάζεται όμως να καταλάβει γιατί αυτό το εικοσάλεπτο δεν μετατράπηκε σε 90λεπτη πίεση.

Το πρόβλημα δεν είναι ότι δεν μπήκε μία φάση.

Το πρόβλημα είναι ότι μετά από ένα σημείο οι φάσεις άρχισαν να λιγοστεύουν.

Αυτό είναι που πρέπει να διορθωθεί.

Γιατί στα παιχνίδια όπου είσαι καλύτερος, πρέπει να βρίσκεις τρόπο να το γράφεις και στον πίνακα.

Ο Ηρακλής πήρε αυτό που ήθελε.

Ο Άρης όχι.

Και αυτό είναι τελικά όλη η ιστορία του ντέρμπι.

Το ντέρμπι γύρισε.

Τα γκολ όχι.