Παναθηναϊκός 2-1 Μπόρατς: Έχασε γκολ, όχι τη νίκη

Ο Παναθηναϊκός είχε δύο πέναλτι μέσα στα πρώτα δέκα λεπτά, δημιούργησε ευκαιρίες για να καθαρίσει το παιχνίδι και βρέθηκε να προηγείται 2-0 στο 70′. Κι όμως, στο τελευταίο δεκάλεπτο το ΟΑΚΑ χρειάστηκε να μετρά αντίστροφα μέχρι το σφύριγμα της λήξης.

Το 2-1 απέναντι στην Μπόρατς Μπάνια Λούκα έφερε αυτό που χρειαζόταν περισσότερο η ομάδα του Τζέικομπ Νίστρουπ: νίκη στην πρεμιέρα της League Phase του Conference League και άμεση αντίδραση μετά την ήττα από τον Ολυμπιακό.

Αλλά το ματς δεν τελείωσε όπως θα έπρεπε.

Ο Ντέσερς άνοιξε το σκορ, ο Κάνγκουα έδωσε προβάδισμα δύο τερμάτων και ο Γιόγιτς μείωσε στο 80′. Ανάμεσα σε αυτά τα τρία γκολ υπήρξαν αρκετές φάσεις που εξηγούν γιατί ο Παναθηναϊκός έπρεπε να είχε περάσει πολύ πιο ήσυχο βράδυ.

Δύο πέναλτι σε δέκα λεπτά: Ο Ντέσερς έκανε ό,τι ήθελε στην άμυνα της Μπόρατς

Ο Παναθηναϊκός μπήκε με ξεκάθαρη διάθεση να πιέσει την αντίπαλη άμυνα από το πρώτο λεπτό.

Στο 2′ ο Κάνγκουα δοκίμασε απευθείας εκτέλεση φάουλ, με την μπάλα να περνά λίγο πάνω από την εστία.

Η μεγάλη ιστορία όμως άρχισε αμέσως μετά.

Ο Ουναΐ βρήκε με εξαιρετική κάθετη τον Ντέσερς, ο οποίος κινήθηκε στην πλάτη της άμυνας και ανατράπηκε μέσα στην περιοχή.

Ο διαιτητής εξέτασε τη φάση στο VAR και έδωσε πέναλτι.

Στο 6′ ο Ταμπόρδα πήρε την μπάλα, αλλά δεν κατάφερε να νικήσει τον Γιούρκας. Ο τερματοφύλακας της Μπόρατς έπεσε σωστά και κράτησε το 0-0.

Θα περίμενε κανείς ότι ένα τόσο γρήγορο χαμένο πέναλτι θα έκοβε τον ρυθμό του Παναθηναϊκού.

Δεν συνέβη.

Ο Ντέσερς κινήθηκε ξανά στην πλάτη της άμυνας, κέρδισε δεύτερο πέναλτι και αυτή τη φορά ανέλαβε ο ίδιος την εκτέλεση.

Στο 10′ έκανε το 1-0.

Δύο κερδισμένα πέναλτι από τον ίδιο παίκτη μέσα σε λίγα λεπτά. Αυτό δεν ήταν απλώς ένδειξη επιθετικότητας.

Ήταν απόδειξη ότι η άμυνα της Μπόρατς δεν μπορούσε να παρακολουθήσει τις κινήσεις του.

Ο Ουναΐ είχε βρει τον τρόπο να ανοίγει την άμυνα

Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο στο ξεκίνημα δεν ήταν μόνο ότι ο Παναθηναϊκός κέρδισε δύο πέναλτι.

Ήταν ο τρόπος με τον οποίο έφτανε σε αυτές τις φάσεις.

Ο Νίστρουπ ξεκίνησε με τον Καμαρά και τον Κάνγκουα στον άξονα, τον Ουναΐ σε πιο προωθημένο ρόλο και τους Ταμπόρδα, Αντίνο στα άκρα, πίσω από τον Ντέσερς.

Η Μπόρατς προσπαθούσε να κρατήσει κοντά τις γραμμές της, αλλά άφηνε έναν χώρο που αποδείχθηκε ιδιαίτερα επικίνδυνος.

Ανάμεσα στους μέσους και τους αμυντικούς της.

Εκεί έμπαινε ο Ουναΐ.

Ο Μαροκινός δεν χρειαζόταν να κουβαλήσει την μπάλα για πολλά μέτρα. Του αρκούσε να υποδεχθεί με σωστή τοποθέτηση, να σηκώσει το κεφάλι και να βρει την κίνηση του Ντέσερς.

Η ταχύτητα με την οποία έπαιρνε την απόφαση δυσκόλευε τους φιλοξενούμενους.

Και αυτό είναι ένα στοιχείο που έχει αξία και για τη συνέχεια της σεζόν.

Ο Ντέσερς δεν χρειάζεται πάντα να ακουμπήσει την μπάλα για να απειλήσει

Ο Ντέσερς έκανε τη μεγαλύτερη ζημιά χωρίς να χρειάζεται συνεχώς κατοχές.

Προσπαθούσε να φύγει πίσω από τους στόπερ την κατάλληλη στιγμή, αναγκάζοντάς τους είτε να τον ακολουθήσουν είτε να αφήσουν ελεύθερο χώρο.

Οι δύο φάσεις των πέναλτι προέκυψαν από αυτή τη δυσκολία.

Ο Παναθηναϊκός χρειάζεται τέτοιες κινήσεις απέναντι σε κλειστές άμυνες.

Γιατί όταν ο αντίπαλος αμύνεται με πολλούς παίκτες κοντά στην περιοχή, δεν αρκεί να κυκλοφορείς την μπάλα μπροστά του.

Πρέπει να τον αναγκάσεις να γυρίσει προς τη δική του εστία.

Ο Ντέσερς το έκανε από πολύ νωρίς.

Ο Παναθηναϊκός είχε τον έλεγχο, αλλά άφησε το σκορ στο 1-0

Μετά το προβάδισμα, οι πράσινοι συνέχισαν να βρίσκουν επιθετικές λύσεις.

Ο Κάνγκουα είχε παρουσία κοντά στην περιοχή, ο Ταμπόρδα έψαχνε τρόπους να απειλήσει και ο Κυριακόπουλος ανέβαινε από αριστερά.

Η Μπόρατς δυσκολευόταν να κρατήσει την μπάλα για αρκετή ώρα και να μεταφέρει σταθερά το παιχνίδι μακριά από την περιοχή της.

Ο Παναθηναϊκός είχε τον χώρο και τον χρόνο να δημιουργήσει.

Δεν είχε όμως την ίδια ποιότητα στην τελευταία απόφαση.

Άλλοτε η τελική προσπάθεια δεν ήταν σωστή, άλλοτε ο Γιούρκας είχε απάντηση και άλλοτε οι πράσινοι καθυστερούσαν την πάσα που θα έφερνε τον συμπαίκτη τους σε καλύτερη θέση.

Το πρώτο ημίχρονο τελείωσε στο 1-0.

Και αυτό ήταν μικρό προβάδισμα σε σχέση με την επιθετική εικόνα που είχε παρουσιάσει ο Παναθηναϊκός.

Το πρόβλημα δεν ήταν η δημιουργία, αλλά όσα γίνονταν στο τέλος των φάσεων

Εδώ χρειάζεται να ξεχωρίσουμε δύο εντελώς διαφορετικά πράγματα.

Ο Παναθηναϊκός δεν δυσκολεύτηκε να δημιουργήσει ευκαιρίες απέναντι στην Μπόρατς.

Το αντίθετο.

Μπήκε στην αντίπαλη περιοχή, έβγαλε παίκτες σε θέσεις εκτέλεσης, κέρδισε στατικές φάσεις και ανάγκασε τον τερματοφύλακα των φιλοξενούμενων να επέμβει αρκετές φορές.

Αυτό που δεν κατάφερε ήταν να μετατρέψει την υπεροχή σε ασφαλές προβάδισμα.

Και είναι διαφορετικό πρόβλημα.

Όταν μια ομάδα δεν δημιουργεί, χρειάζεται να διορθώσει την ανάπτυξή της.

Όταν δημιουργεί αλλά δεν σκοράρει, πρέπει να εξετάσει την ποιότητα της εκτέλεσης, την επιλογή της τελευταίας πάσας και τις κινήσεις των υπόλοιπων παικτών μέσα στην περιοχή.

Ο Νίστρουπ έχει λόγο να είναι ικανοποιημένος από τον αριθμό των επικίνδυνων καταστάσεων που δημιούργησαν οι ποδοσφαιριστές του.

Δεν μπορεί όμως να είναι εξίσου ικανοποιημένος από τον τρόπο που τις ολοκλήρωσαν.

Ο Κάνγκουα βρήκε αυτό που έλειπε από το παιχνίδι

Στο δεύτερο ημίχρονο η εικόνα δεν άλλαξε απότομα.

Η Μπόρατς προσπάθησε να γίνει πιο απειλητική και στο 51′ ο Σανιτσάνιν βρήκε κεφαλιά, χωρίς όμως να αλλάξει το σκορ.

Ο Παναθηναϊκός συνέχισε να έχει περισσότερη επιθετική παρουσία.

Στο διάστημα μετά το 60′ ο Γιούρκας χρειάστηκε ξανά να επέμβει, ενώ ο Νίστρουπ άρχισε να παρεμβαίνει και από τον πάγκο του.

Στο 67′ μπήκαν οι Τεττέη και Λιβάι Γκαρσία αντί των Ντέσερς και Ταμπόρδα.

Τρία λεπτά αργότερα ήρθε επιτέλους το δεύτερο γκολ.

Ο Αντίνο δημιούργησε από την αριστερή πλευρά και γύρισε την μπάλα στην περιοχή.

Ο Κάνγκουα είχε ακολουθήσει σωστά τη φάση και με εκτέλεση από κοντά έκανε το 2-0 στο 70′.

Ήταν το γκολ που έμοιαζε να τελειώνει οριστικά την αναμέτρηση.

Ο Κάνγκουα έδειξε γιατί δεν είναι απλώς ένας χαφ

Ο Κάνγκουα είχε ξεκινήσει στον άξονα δίπλα στον Καμαρά.

Δεν έμεινε όμως μόνιμα μακριά από την αντίπαλη περιοχή.

Αναζητούσε χώρους για να υποστηρίξει τους επιθετικούς και είχε την τάση να συνεχίζει την κίνησή του όταν η επίθεση έφτανε στα άκρα.

Αυτό έκανε και στη φάση του 2-0.

Όταν ένας μέσος φτάνει σωστά στο τελείωμα μιας επίθεσης, δίνει στην ομάδα επιπλέον επιλογή σκοραρίσματος.

Ο αντίπαλος δεν μπορεί να ασχολείται μόνο με τον κεντρικό φορ.

Πρέπει να ελέγχει και τον παίκτη που έρχεται από πίσω.

Ο Κάνγκουα προσέφερε ακριβώς αυτό.

Το 2-0 έγινε 2-1 και το ΟΑΚΑ άρχισε να κοιτάζει το ρολόι

Στο 70′ ο Παναθηναϊκός είχε προβάδισμα δύο γκολ.

Με την εικόνα που είχε παρουσιάσει μέχρι εκείνο το σημείο, υπήρχαν όλες οι προϋποθέσεις για ένα ήρεμο τελευταίο εικοσάλεπτο.

Στο 80′ όμως ο Μίλος Γιόγιτς βρήκε χώρο έξω από την περιοχή και με χαμηλό σουτ μείωσε σε 2-1.

Ξαφνικά το παιχνίδι απέκτησε διαφορετικό βάρος.

Δεν χρειάζεται να παρουσιάσουμε ότι η Μπόρατς κυριάρχησε ή ότι ο Παναθηναϊκός κατέρρευσε.

Δεν συνέβη κάτι τέτοιο.

Η διαφορά είναι ότι το σκορ επέτρεπε πλέον στους φιλοξενούμενους να πιστεύουν πως μία ακόμη καλή στιγμή θα μπορούσε να τους δώσει την ισοπαλία.

Ο Παναθηναϊκός είχε κάνει αρκετά για να μη φτάσει σε αυτή την κατάσταση.

Αλλά έφτασε.

Και αυτή είναι η ουσία της κριτικής.

Το 2-1 δεν αποκάλυψε μόνο αμυντικό πρόβλημα

Το εύκολο θα ήταν να σταθούμε αποκλειστικά στον τρόπο που η Μπόρατς σκόραρε.

Υπήρξε χώρος για εκτέλεση έξω από την περιοχή και ο Παναθηναϊκός τιμωρήθηκε.

Όμως το ζήτημα είχε αρχίσει πολύ νωρίτερα.

Όταν δημιουργείς τόσες ευκαιρίες και δεν πετυχαίνεις τρίτο γκολ, επιτρέπεις στον αντίπαλο να παραμένει μέσα στο παιχνίδι.

Το 2-1 στο 80′ δεν θα είχε την ίδια σημασία αν το σκορ ήταν ήδη 3-0 ή 4-0.

Η αποτελεσματικότητα στην επίθεση επηρεάζει άμεσα και την ασφάλεια με την οποία μπορείς να διαχειριστείς ένα παιχνίδι.

Αυτό είναι το μάθημα που πρέπει να κρατήσει ο Παναθηναϊκός.

Η αντίδραση μετά τον Ολυμπιακό ήρθε, αλλά όχι χωρίς ερωτήσεις

Πριν από τη σέντρα ο Τζέικομπ Νίστρουπ είχε ξεκαθαρίσει ότι περίμενε αντίδραση μετά την ήττα με 1-0 από τον Ολυμπιακό.

Στο Φάληρο ο Παναθηναϊκός δεν είχε φτάσει στα αγωνιστικά στάνταρ που θέλει ο προπονητής του.

Απέναντι στην Μπόρατς παρουσίασε καλύτερη επιθετική λειτουργία.

Ο Ουναΐ είχε μεγαλύτερη επιρροή στο παιχνίδι.

Ο Ντέσερς δημιουργούσε προβλήματα στην αντίπαλη άμυνα.

Ο Κάνγκουα έδινε ενέργεια και επιπλέον παρουσία στην επίθεση.

Ο Αντίνο συνέβαλε ουσιαστικά στη δημιουργία του δεύτερου γκολ.

Αυτά είναι θετικά.

Το δύσκολο είναι να εξηγήσει κανείς γιατί μια ομάδα που έφτανε τόσο συχνά σε καλές επιθετικές θέσεις χρειάστηκε να περιμένει μέχρι το τέλος για να εξασφαλίσει τη νίκη.

Η απάντηση δεν βρίσκεται σε έναν μόνο ποδοσφαιριστή.

Ούτε μπορεί να αποδοθεί αποκλειστικά στο χαμένο πέναλτι του Ταμπόρδα.

Η ομάδα συνολικά χρειάζεται καλύτερη εκτέλεση στις στιγμές που μπορεί να τελειώσει έναν αγώνα.

Η Μπόρατς θύμισε μια ιστορία από το 2024

Υπάρχει και μια ενδιαφέρουσα σύνδεση με το παρελθόν.

Οι δύο ομάδες είχαν συναντηθεί στην πρεμιέρα της League Phase του Conference League και στις 3 Οκτωβρίου 2024.

Τότε ο Παναθηναϊκός είχε προηγηθεί στη Βοσνία με τον Μπακασέτα, αλλά η Μπόρατς κατάφερε να ισοφαρίσει και το παιχνίδι ολοκληρώθηκε 1-1.

Δύο χρόνια αργότερα, ο Παναθηναϊκός βρέθηκε ξανά μπροστά απέναντι στον ίδιο αντίπαλο.

Και πάλι είχε στιγμές στις οποίες δεν αξιοποίησε όσο θα έπρεπε την υπεροχή του.

Η διαφορά είναι ότι αυτή τη φορά το γκολ της Μπόρατς δεν κόστισε βαθμούς.

Ο Παναθηναϊκός κράτησε τη νίκη.

Δεν είναι μικρή διαφορά.

Οι τρεις βαθμοί είναι η σωστή αρχή, αλλά η Ευρώπη δεν χαρίζει τίποτα

Η νίκη δίνει στον Παναθηναϊκό τρεις βαθμούς μετά την πρώτη αγωνιστική της League Phase.

Είναι ένα αποτέλεσμα που του επιτρέπει να κοιτάζει τη συνέχεια με μεγαλύτερη ηρεμία.

Στη συγκεκριμένη φάση της διοργάνωσης κάθε ομάδα δίνει έξι παιχνίδια.

Η τελική κατάταξη έχει μεγάλη σημασία, αφού οι πρώτες οκτώ ομάδες προκρίνονται απευθείας στους «16», ενώ εκείνες που τερματίζουν από την 9η έως την 24η θέση χρειάζονται ενδιάμεσο γύρο.

Γι’ αυτό και η πρεμιέρα είχε πραγματική βαθμολογική αξία.

Ο Παναθηναϊκός έκανε το πρώτο βήμα.

Αλλά σε μια διοργάνωση με λίγους αγώνες, δεν μετρούν μόνο οι βαθμοί. Μπορεί να αποδειχθεί σημαντική και η διαφορά τερμάτων.

Ένα παιχνίδι στο οποίο δημιουργείς αρκετές ευκαιρίες για περισσότερα γκολ είναι και μια ευκαιρία να αποκτήσεις καλύτερη βάση για τη συνέχεια.

Ο Παναθηναϊκός πήρε το τρίποντο.

Δεν αξιοποίησε όμως πλήρως αυτή τη δυνατότητα.

Τώρα Αστέρας και μετά Καϊράτ

Το πρόγραμμα δεν αφήνει ιδιαίτερο χρόνο για πανηγυρισμούς.

Την Κυριακή 18 Οκτωβρίου, στις 17:30, ο Παναθηναϊκός υποδέχεται τον Αστέρα Τρίπολης για τη Super League.

Και την Πέμπτη 22 Οκτωβρίου, επίσης στις 17:30 ώρα Ελλάδας, αντιμετωπίζει εκτός έδρας την Καϊράτ Αλμάτι για τη δεύτερη αγωνιστική του Conference League.

Δύο διαφορετικά παιχνίδια, με διαφορετικές απαιτήσεις.

Αλλά με ένα κοινό ζητούμενο.

Ο Παναθηναϊκός πρέπει να μετατρέπει πιο γρήγορα την υπεροχή του σε αποτέλεσμα.

Όσο καλύτερα το κάνει, τόσο λιγότερο θα εξαρτάται από μία άμυνα στο τέλος ή από το αν ο αντίπαλος βρει μια απρόσμενη εκτέλεση.

Τι κρατάμε τελικά από το 2-1

Ο Παναθηναϊκός κέρδισε και αυτό είναι το πρώτο που μετράει.

Μετά την ήττα από τον Ολυμπιακό, η ομάδα χρειαζόταν αντίδραση και τρεις βαθμούς.

Τους πήρε.

Η παρουσία του Ουναΐ ανάμεσα στις γραμμές, οι κινήσεις του Ντέσερς και η επιθετική συμμετοχή του Κάνγκουα δείχνουν ότι υπάρχει τρόπος να δημιουργούνται συστηματικά ευκαιρίες.

Αυτό είναι το θετικό της βραδιάς.

Το αρνητικό είναι ότι χρειάστηκαν πολλές προσπάθειες για να μπουν δύο γκολ και τελικά ένα σουτ του Γιόγιτς αρκούσε για να μετατρέψει το τελευταίο δεκάλεπτο σε αγχωτική διαδικασία.

Η νίκη δεν πρέπει να κρύψει το πρόβλημα.

Ούτε όμως το πρόβλημα πρέπει να υποτιμήσει τη νίκη.

Ο Παναθηναϊκός έχει λόγους να κρατήσει την επιθετική του εικόνα και άλλους τόσους να απαιτήσει περισσότερη αποτελεσματικότητα.

Γιατί απέναντι στην Μπόρατς έφτιαξε αρκετές φάσεις ώστε να τελειώσει το παιχνίδι πολύ νωρίτερα.

Αντί γι’ αυτό, το τελείωσε με το ρολόι.

Και στο Conference League, όσο προχωρούν οι αγωνιστικές, τέτοιες λεπτομέρειες μπορούν να κάνουν πολύ μεγαλύτερη ζημιά.